Złoto nie musi być żółte i lśnić by dać ludziom szczęście i bogactwo. Ta opowiastka jest tego dowodem.
W pewnym królestwie niczego nie brakowało do życia, ale król widział biedę i nędzę, bo poddani nie nosili koszul, a dzieci biegały półnago. Był to dobry i troskliwy władca, stąd jego wielkie pragnienie posiadania cennego kruszca i rozdania go potrzebującym.
W swym gniewie kazał ściąć łodygi, obić kamieniami i wrzucić do wody, potem wywieźć w głąb lasu i na drogę by ich nie widzieć, aż w końcu spalić. Ale mądry staruszek zjawił się w porę i wybłagał u władcy łaskę.
Bogdan Zieleniec - przypominają mi się jego ilustracje do starszego wydania serii Lucy Maud Montgomery o Ani z Zielonego Wzgórza (Nasza Księgarnia 1995).
"Byłby staruszek w lochu niechybnie z głodu zginął, ale mu przynosiła jeść córka dozorcy, młoda, śliczna i pracowita dziewczyna. Na imię jej było Rózia. Rózia przychodziła co dzień do lochu ze swoją przęślicą, na której przędła jedwab dla bogatej pani, i czekała, aż się staruszek posili. Pewnego dnia namówił ją ów więzień, że zamiast jedwabiu naskubała włókienek z onego zielska, nawinęła na przęślicę i zaczęła prząść. Ze żartów, ot, bo pomyślała, że z tego nic nie będzie. Tymczasem patrzy, a tu równiuteńka niteczka snuje się a snuje, aż wrzeciono furczy. Zdziwiła się bardzo, a że jej jedwabiu już zabrakło, zaczęła ona włókienka prząść. Kiedy już tego dużo naprzędła, rzekł jej staruszek:
- Idź teraz do domu i tak jak z jedwabiu tkasz, tak i tę przędzę utkaj.
Rózia usłuchała staruszka. Na warsztacie z owej przędzy postaw naciągnęła, potem pięknie w poprzek zasnuła i zrobiła... płótno."
Nasza Księgarnia, Warszawa 1973
