Piękna opowieść wierszowana o dumnym pawiu, który na każdym kroku chwalił się swoim kolorowym ogonem. Wywyższanie się jednak go zgubiło, gdy próbował jak łabędź wydłużyć swą szyję. Nie mógł bowiem znieść, że ktoś może być od niego smuklejszy i powabniejszy.
"W pięknym ogrodzie,
wśród drzew i traw
żył paw.
Na samą myśl,
że ma ogon,
robiło mu się
błogo.
Ma ogon.
Ale jaki!
Pięny!
Przepiękny!
Przepiękniejszy
niż wszystkie ptaki!
Idzie paw drogą.
Rozpościera swój ogon.
Patrzcie, w moim ogonie
szmaragd i rubin płonie!
Pożar kolorów w piórach!
Tęcza przy nich jest bura!
Błekit!
Fiolet!
Purpura!
Kolorów
koloratura!"
Biuro Wydawnicze "RUCH" 1966
