"POŻEGNANIE OGRODU" Ewa Szelburg-Zarembina, Józef Wilkoń

JÓZEF WILKOŃ 

i Ewa Szelburg-Zarembina

"chmurka nad ogródkiem

W kamiennym
małym basenie
lusterko wody drżące.

Przeglądają się w nim:

nenufar,

ważka tęczowa
i słońce.

Nadbiegła niebem chmurka,
pragnie się przejrzeć i ona.

Co to się stało.
... nic nie ma!
Jest: szara deszczu zasłona."

"pszczoła

Z kwiatu na kwiat.

I wciąż!

I znów!

z ciężarem - wprost do ula.

Tak razy sto

powtarza lot.

Aż skrzydła się po brzeżkach rwą.

Spadła.

... a ziemia ją przytula."

"drzewa

W samo południe

wierzba

złocąc się cudnie

szumiała

naprzeciw świerkowi

jedwabiem listeczków drobniutkich:

- Ja radość wytrząsam z listeczków.

Ty w igłach swych czaisz,

co?

Smutki!

Moje listeczki wiosną

są takie - taakie - taaakie!

Rosną!

Latem - zielone.

Jesienią - złote.

Twoje igiełki

zawsze jednakie.

Zamień się ze mną.

Wiem, masz ochotę - 

odszumiał świerk jej pytaniem drobnym:

- W zimie, czy będę tobie podobnym?

Listki wierzbowe opadną wszystkie

razem ze złotym jesiennym błyskiem.

Staniesz naguśka.

A igły moje

śnieg mi wysrebrzy

na piękną zbroję.

... Zamień się ze mną.

... nie masz ochoty? - 

Wierzba mu na to: 

- Już wiemy o tym:

Srebrny nie może być,

kto jest złotym.

Zima nas skłóci,

złączy nas wiosna

i wspólna młoda zieleń radosna. - 

Świerk chciał odszumieć wierzbie:

był rad.

Lecz już za niego szumiał - kto?

Wiatr."

Wydawnictwo Literackie, Kraków 1966

"NA KASZTANY!" Ewa Szelburg-Zarembina, Danuta Przymanowska-Rudzińska

Opowiastka na czasie. Bardzo sentymentalna jak  dla mnie. Codziennie w podróży powrotnej z przedszkola odwiedzam z synkiem ulubione drzewo kasztanowe, by pozbierać brązowe małe cudeńka. Każdego dnia jest ich coraz mniej i więszy żal, że piękna jesień się kończy, a syn jest coraz starszy. 

W książeczce jest również zadanie do zrobienia manualne dla dzieci. Są dwa szablony kasztanów, żołędzi i liści do wycięcia i układania.

"Weź brązowe paltko,
synku kochany.
Pójdziemy do parku
zbierać kasztany.

Leżą tam jak małe,
zielone jeże.
Kto z nas, synku, prędzej
i więcej zbierze?

Czyje będą ciemne,
a czyje w łatki,
czy twoje, syneczku,
czy twojej matki?"

Krajowa Agencja Wydawnicza, Warszawa 1980

"WESOŁE HISTORIE" Ewa Szelburg-Zarembina

Jerzy Srokowski (1910-1975) należy do najbardziej znanych i cenionych ilustratorów książek. Obok ilustracji zajmował się także scenografią, projektował plakaty, malował a także, jak wielu świetnych artystów w tamtych latach, zajmował się wystawiennictwem. Jest autorem scenografii do Kabaretu Starszych Panów.

Kilka śmiesznych bajeczek, w sam raz na dobranoc, których bohaterami są zwierzęta i rośliny. Każdy znajdzie coś dla siebie. Powrót do dzieciństwa, dzięki pięknym ilustracjom i historyjkom - gwarantowany.

JAK SROCZKA GOŚCI PRZYJMOWAŁA


"Z tej sroczki gospodyni nie lada. Zaprosiła pięciu gości i sama placek piecze. 
O, zwija się , zwija.
Rozczyniła ciasto - nie urosło. Wsadziła w piec - spaliło się. Na dobitkę, gdy czeluść w piecu wymiatała, całe plecy osmoliła!
Złości się.
A goście głodni czekają.
Zaczęła sroczka groch gotować.
Nasypała grochu pełen garnuszek, wodą zalała, na ogniu postawiła.
Gotuje się ten groch, gotuje!
Rośnie ten groch w garnuszku, rośnie!
Urósł po same wręby i z garnuszka leci na komin, z komina na ziemię! O rety!!!
Przesypała sroczka groch do większego garnka.
Gotuje się ten groch w dużym garnku, gotuje. Rośnie ten groch, rośnie! Narosło go po same wręby. Już groch z garnka na komin leci, a z komina na ziemię. O rety!
Przesypała sroczka groch do sagana.
Gotuje się ten groch w saganie, gotuje. Rośnie ten groch, rośnie. Narosło go tyle, że i sagan go nie mieści. Uciekł groch z sagana na komin, z komina na polepę, z polepy na próg, z progu na pole...
Szukajże teraz grochu w polu!
A goście głodni czekają.
Skoczyła sroczka po rozum do głowy; nawarzyła kaszy.
Dobra kasza jęczmienna! Udała się.
Biała, sytna, omaszczona.
Goście ślinkę łykają.
Zaczęła sroczka dzielić kaszę:
Temu dała na miseczkę, temu dała w skorupeczkę, temu dała w garsteczkę, temu... oj! Sroczka się potknęła, misę z kaszą zbiła, tego i tamtego gościa oparzyła. 
Tyle, że skwarki porwała i frrr... poleciała.
A teraz wstydzi się - i ma czego!"

Nasza Księgarnia, Warszawa 1969

"NA LISTECZKU KALINOWYM" Ewa Szelburg-Zarembina

Bardzo ciepło i  letnio w wierszach oraz pięknych ilustracjach. 

"Czerwiec to czarodziej!
Znalazł o północy
to, co w baśniach kwitnie
                        raz w rok:
           Kwiat Paproci.
Da go tobie.
Da go mnie.
Kiedy?
          Nocką.
Gdzie?
           We śnie."

"Lipiec z pszczół kapelą
czuwa nad ogrodem,
więc mu ogrodniczka
niesie chleba z miodem."

"Idzie chmura
ciemna, bura, duża.


Ojej! Będzie burza!


Szumią, gną się,
                  skrzypią drzewa.


Oj! Będzie ulewa!


Już zagrzmiało.
Już błyska.
Już i kropla...
                 Deszcze pryska!


Myk, do domu!
Bliziutko.
                 Skryliśmy się
                  prędziutko.


A za oknem,
za drzwiami
                 woda płynie strugami."

"Idzie niebo ciemną nocą,
Ma w fartuszku pełno gwiazd.
Gwiazdy świecą i migocą,
aż wyjrzały ptaszki z gniazd.
Jak wyjrzały, zobaczyły
i nie chciały spać,
kaprysiły, grymasiły,
żeby im po jednej dać!
- Gwiazdki nie są do zabawy,
tożby nocka była zła!
Ej! usłyszy kot kulawy!
Cicho bądźcie!... A, a, a..."

Wydawnictwo Lubelskie 1986

"KAŻDY TOMEK MA SWÓJ DOMEK" Ewa Szelburg-Zarembina

Czy na pewno tylko ludzie mają swoje domy, czy wszystkie zwierzęta mają schronienia?

"Orzesznica


Rzadko,
Lecz możesz ją spotkać.
Ni to wiewiórka,
ni to mysz.
Na imię ma: Orzesznica.
Mała jak palec.
- Gdzie śpisz?
Powiedz nam, Orzesznico.

- A śpię,
jak mi się zdarzy:
w leszczynie wśród orzechów
zasypiam bez pośpiechu
lub drzemię pokryjomu
w ... makówce
taj jak w domu!"

Mrówki


Przepyszne w zamku komnaty,
zasobne spiżarnie.
Nikt tych skarbów nie przeliczy,
okiem nie ogarnie!

Drobny mrówczy ludek
swojej mrówczej pacy
nigdy nie żałował.

W gaiku nad dróżką
dzień po dniu pracował,
aż zbudował to zamczysko,
rodzinne mrowisko.

A ty patrzysz
i podziwiasz
w tym mrowisku wszystko!"

Biuro Wydawnicze "RUCH", Warszawa 1963