"POŻEGNANIE OGRODU" Ewa Szelburg-Zarembina, Józef Wilkoń

JÓZEF WILKOŃ 

i Ewa Szelburg-Zarembina

"chmurka nad ogródkiem

W kamiennym
małym basenie
lusterko wody drżące.

Przeglądają się w nim:

nenufar,

ważka tęczowa
i słońce.

Nadbiegła niebem chmurka,
pragnie się przejrzeć i ona.

Co to się stało.
... nic nie ma!
Jest: szara deszczu zasłona."

"pszczoła

Z kwiatu na kwiat.

I wciąż!

I znów!

z ciężarem - wprost do ula.

Tak razy sto

powtarza lot.

Aż skrzydła się po brzeżkach rwą.

Spadła.

... a ziemia ją przytula."

"drzewa

W samo południe

wierzba

złocąc się cudnie

szumiała

naprzeciw świerkowi

jedwabiem listeczków drobniutkich:

- Ja radość wytrząsam z listeczków.

Ty w igłach swych czaisz,

co?

Smutki!

Moje listeczki wiosną

są takie - taakie - taaakie!

Rosną!

Latem - zielone.

Jesienią - złote.

Twoje igiełki

zawsze jednakie.

Zamień się ze mną.

Wiem, masz ochotę - 

odszumiał świerk jej pytaniem drobnym:

- W zimie, czy będę tobie podobnym?

Listki wierzbowe opadną wszystkie

razem ze złotym jesiennym błyskiem.

Staniesz naguśka.

A igły moje

śnieg mi wysrebrzy

na piękną zbroję.

... Zamień się ze mną.

... nie masz ochoty? - 

Wierzba mu na to: 

- Już wiemy o tym:

Srebrny nie może być,

kto jest złotym.

Zima nas skłóci,

złączy nas wiosna

i wspólna młoda zieleń radosna. - 

Świerk chciał odszumieć wierzbie:

był rad.

Lecz już za niego szumiał - kto?

Wiatr."

Wydawnictwo Literackie, Kraków 1966

"CO PISZCZY W TRAWIE" Joanna Kulmowa

Nareszcie WAKACJE !

Szukajcie, odkrywajcie, poznawajcie -

Co w trawie piszczy?

teraz jest najlepszy na to czas

A oto co znaleźli Joanna Kulmowa 

i Józef Wilkoń

"JEŻE

Malutki jeż przybiegł ze skargą do mamy:
- Widzisz, mamo, znów się z braciszkiem gniewamy.
Prosiłem go, żeby mnie wziął na barana.
Podniósł mnie i zwinął się w ostry kłębuszek,
najeżył się, mamo, i pokłuł mi brzuszek!
- Masz nauczkę - rzekła mama rozgniewana. -
Na barana mogą brać tylko barany.
Widzisz, ty głuptasku, płaczesz z własnej winy.
No, a teraz otrzyj pyszczek zapłakany,
rozjeż się, jeżyku, i chodź na jeżyny!"

"DZIĘCIOŁ

Ile w tym lesie stuku!
Posłuchaj, to moja piosenka:
prześlicznie gra się na buku
albo na cienkich sosenkach.
Na jodle - 
już bardziej podle.
Na jaworze - 
Jak najgorzej.
Za to na ściętym pieńku - 
jak na wojskowym bębenku.
I na jesionie
niezły werbel wydzwonię.

Cieszy muzyka taka:
to stuknę, to połknę robaka...
Wygrywa się różne melodie
i nieźle się sobie podje.
Kto inny niech śpiewa czy śwista - 
ja bębnie. Ja jestem artysta.
O, jaki tłusty kornik!
Przepraszam, koncert przerwany - idźcie do filharmonii!"

"DROGA

- Dokąd idziesz, topolowa drogo?
Zatrzymaj się na chwileczkę!
- Nie przystanę, przystanąć nie mogę.
Idę na leśną wycieczkę.

- Którędy, drogo, powiedz!
- Przed siebie. Nieważne, gdzie.
Ominę gęsty jałowiec,
wejdę między brzozowe pnie.

Przetnę wilgotną polanę,
gałęzie leszczyny potrącę,
to w cieniu dębu przystanę,
to wybiegnę na słońce.

Pójdę w pole pomiędzy tarninę,
nad strumykiem padnę bez tchu.
A wieczorem w kółko się zwinę
na zielonym, zroszonym mchu."

Nasza Księgarnia, Warszawa 1961

"LIST DO WARSZAWY" Tadeusz Kubiak, Józef Wilkoń

Piękne, klimatyczne i magiczne ilustracje Józefa Wilkonia

obrazujące słowa Tadeusza Kubiaka.

"GRÓB NIEZNANEGO ŻOŁNIERZA

To tu zebrano prochy
z najdalszych frontów świata.
Dumny grobowiec w kamieniu,
Bezimienna mogiła w kwiatach.

To tu niejedna z matek
ciężko pochyla głowę,
jakby nad grobem własnego 
zaginionego syna.

To tu się chylą sztandary,
płyną laurowe wieńce,
to tu przysięgamy - szepcząc:
- Wojny już nigdy więcej!
Nigdy więcej"

TAŃCZĄCY KAPELUSZ

Zdmuchnęło tacie
kapelusz z głowy.
O, la la...
Goni go tata
przez Plac Zamkowy.
Tra la la...

Za tatą mama,
za mamą synek.
Ho ho ho...
Kapelusz - 
Świętojańską
na Rynek...
O...

Potem w Zapiecek
i na Podwale.
Tra la la...
Ani się myśli 
zatrzymać.
Dalej
gna!

Znów wiatr
na Placu Zamkowym szumny
gra, gra, gra...
Kapelusz tańczy
wokół kolumny.
O, la la...
Tra la la..."

Nasza Księgarnia, Warszawa 1973

"SIEDEM KSIĘŻYCÓW" Wanda Chotomska, Józef Wilkoń

Siedem pięknych wierszy Wandy Chotomskiej o księżycu 

z dodatkiem mistrzowskich ilustracji samego 

Józefa Wilkonia

 to obowiązkowa lektura dla wszystkich miłośników książkowych dzieł sztuki.

Zdjęcia nie oddają prawdziwego uroku i czaru tych obrazów. 

Mienią się niesamowicie złotem, posiadają jakby poświatę księżycową.

Warto zobaczyć je "na żywo". Szczerze polecam.

"Księżyc i konwalie

Chodzi po smutnym mieście - 
sam, niepotrzebny nikomu
i nikt na niego nie czeka,
i nie ma żadnego domu.

Na ławce w parku siada,
pochyla srebrną głowę
i płacze. A łzy płyną
na liście konwaliowe.

I rano w gwarnym mieście
kwiaciarki na ulicach
sprzedają za uśmiechy - 
konwalie - łzy księżyca..."

RUCH Warszawa 1970

"SZUM DRZEW" Leopold Staff, Józef Wilkoń

Znakomity duet mistrzów spotkał się w tej książeczce. 

Snują opowieści o drzewach. 

Każdy  na swój niepowtarzalny sposób. 

Nie sposób oderwać oczu od tych wspaniałości.

 

"CISZA
Z nocnego nieba pełnej czary
Kapią gwiazd krople; w drzew konary
Wplątane nieruchomo wiszą.
Ziemia milczeniem jest i ciszą.

Wiatr muska trawy lśniące rosą
Tak lekko, jakby stąpał boso,
Aby nie budzić szmerem ludzi
Śpiących po pracy, która trudzi."

"ŚNIEŻYCA
Śnieg się sypie wołochaty,
Sypie, sypie biały
I rozściela srebrne płaty,
Śnieg się sypie, śnieg kosmaty
Z nieb szarej powały.

Łabędzimi przykrył szaty,
Zasp bujną lawiną,
Pola, drogi, drzewa, chaty,
Krzywe płoty, grzęd rabaty-
Puszystą pierzyną.

Kożuch siwy, przebogaty
Wdziała niska strzecha
I z komina dymi w światy,
Niby kłakiem modrej waty,
W wiatr, co dmie jak z miecha. [...]"

Nasza Księgarnia, Warszawa 1961

"PRZYGODA PEWNEGO PAWIA" Stanisław Szydłowski, Józef Wilkoń

Piękna opowieść wierszowana o dumnym pawiu, który na każdym kroku chwalił się swoim kolorowym ogonem. Wywyższanie się jednak go zgubiło, gdy próbował jak łabędź wydłużyć swą szyję. Nie mógł bowiem znieść, że ktoś może być od niego smuklejszy i powabniejszy.

 "W pięknym ogrodzie,
wśród drzew i traw
żył paw.

Na samą myśl, 
że ma ogon,
robiło mu się
błogo.

Ma ogon.
Ale jaki!
Pięny!
Przepiękny!
Przepiękniejszy 

niż wszystkie ptaki!

Idzie paw drogą.
Rozpościera swój ogon.

Patrzcie, w moim ogonie
szmaragd i rubin płonie!
Pożar kolorów w piórach!
Tęcza przy nich jest bura!
Błekit!
Fiolet!
Purpura!

Kolorów
koloratura!"

Biuro Wydawnicze "RUCH" 1966