"PIESEK W KIESZENI" Heljo Mand

Książeczka o przygodach pięcioletniego Taaviego i jego przyjaciela Gumusia. Możemy stać się świadkami wielu przygód jakie przeżywają w domu i przedszkolu. Śliczne ilustracje  Janiny Krzemińskiej dodają uroku i czaru lekturce!

"Tego dnia słońce świeciło bardzo mocno. Z dachów kapała woda i ciekła wesołymi strumykami.
Pierwszy raz po chorobie Taaviemu pozwolono wyjść na podwórko.
- Chcesz popływać w strumyczku? - zapytał Taavi Gumusia.
- Nie...chyba nie - ze strachem odpowiedział Gumuś. - mam zepsutą nogę.
- Hmm - mruknął Taavi. nie bardzo mu się podobało, że Gumuś z każdym dniem coraz bardziej niedołężnieje. Wczoraj Gumuś skarżył się na ogon, który mu odpadł, a dziś znów na nogę.
- Babciu, czy potrafisz naprawić nogę Gumusiowi? - zapytał Taavi.
Babcia umiała. wzięła igłę z nitką i zaczęła przyszywać nogę Gumusiowi.
- Tylko nie kłuj za głęboko - prosił Taavi. - Jego to boli.
Wkrótce noga była zdrowa, dziurka w uchu załatana, nawet ogon sterczał radośnie, więc można było wyjść z Gumusiem na podwórko."


Nasza Księgarnia, Warszawa 1978

"O TYM, JAK SIĘ RZEP DO PSIEGO OGONA PRZYCZEPIŁ" Lucyna Krzemieniecka

Króciutka, ale bardzo przyjemna bajeczka o prozaicznym, ale jakże uciążliwym zdarzeniu z życia pewnego psa. Otóż, podczas beztroskiej zabawy na łące Burusiowi przyczepił się do ogona rzep. I za żadną cenę nie chciał się odczepić. Nie pomogła ani woda, ani kamień, ani drzewo. Rzep bowiem bardzo chciał poznać świat i tylko w ten sposób mógł się przemieszczać. To jednak było dla psa zbyt uciążliwe i dopiero pan Leon zdołał poradzić sobie z nieproszonym gościem.

Mirosław Pokora (1933-2006) to polski ilustrator książek przeznaczonych głównie dla dzieci (na przykład "Babcia na jabłoni" Miry Lobe , "Bambi" Feliksa Saltena , "Odwiedziła mnie Żyrafa" Stanisława Wygodzkiego). Oprócz tego plakacista, autor rysunków satyrycznych i karykaturzysta o bardzo charakteyrstycznej kresce. Nie sposób pomylić go z nikim innym.

"Leci pies, ogonem wywija. Merdnął ogonem koło ostów - nic, dalej biegnie po prostu.
Majtnął ogonem koło szczeci - nic, dalej drogą leci. Wreszcie merdnął ogonem ponad miedzą, gdzie rzepy siedzą.
I nagle:
- Hua, hau, wypadek się stał! Uczepił się rzep psiego ogona, trzema tuzinami zielonych haczykowatych nóżek wczepił się w Burusiowe kudełki i woła:
- Ho, ho, bardzo jestem rad, pojadę sobie na twoim ogonie w świat! Na twoim ogonie, jak w jakiejś karecie, pojadę sobie w podróż po świecie.
- Hau, hau, odczep się rzepie!
- A właśnie, że się nie odczepię, nie jestem kiep, nie odczepię się jakem rzep!"

Wydawnictwo "ALFA", Warszawa 1984

"O NOWYM ROKU I O MŁYNARZU SYLWESTRZE" Lucyna Krzemieniecka

Książeczka jak najbardziej na czasie. Zbliżający się koniec starego roku jest idealnym czasem na przemyślenia i podsumowania. Nie zawsze niestety są to miłe wspomnienia, ale cóż człowiek jest tylko człowiekiem i ma prawo do błędów. Stanie się o nie mądrzejszy, gdy  zrozumie i naprawi  uczynione zło. Należy jednak to dostrzec i przyznać się do tego. Tak jak to zrobił młynarz Sylwester. Pracowity niezmiernie i rzetelny chłopak, ale złośliwy, pyszny i samolubny. Kiedy ludzie zaczęli wyraźnie odsuwać się od niego i omijać z daleka, zdał sobie sprawę, że tak dalej być nie może. Matka jego, kochająca syna ponad wszystko  na świecie wspierała go zawsze, choć wiedziała jaki z niego trudny człowiek do współżycia. Nieraz i ona od  niego usłyszała przykre słowa. Teraz jednak postanowiła mu pomóc i wskazał drogę do chatki Nowego Roczku. Tam miał otrzymać rady jak stać się lepszym dla innych. Sylwester dostał coś co pomogło mu zyskać szacunek i miłość u ludzi we wsi. Ale wszystko tak naprawdę zależało wyłącznie od niego. To nic innego jak zwykłe postanowienia noworoczne, które większość z nas sobie podejmuje na czas przełomu lat. To bardzo dobry zwyczaj, aby próbować cos zmienić w swym życiu. Wystarczy trochę chęci i dobrej woli. Jak u młynarza. Oby się tylko nie okazało, że to zwykły słomiany zapał. Bo do następnego Sylwestra jest bardzo daleko. Cały długi rok. Wytrwałości oraz siły na ten Nowy Rok życzę i  Wam drodzy Czytelnicy, i sobie. Wspomnę jeszcze o ilustracjach Wiktora Sadowskiego, którego prace wielkokrotnie były nagradzane (MBP, Warszawa 1984, Złoty Medal; BPP, Katowice 1985, Złoty Medal; Międzynarodowy Konkurs na Plakat Teatralny, RFN 1987, Złoty i Brązowy Medal; Doroczna Wystawa ADC, Nowy Jork 1990, trzy nagrody). Uprawia przede wszystkim plakat i takie są obrazy w książeczce pani Lucyny Krzemienieckiej. Duże, wyraźne, trochę niepokojące i mroczne. Polecam.

"Przyszła do młyna wdowa kletowa, co gromadkę dzieci w biednej chacie chowa, i prosi:

- Młynarzy Sylwestrze, zmielcie żyta worek, zapłacę po niedzieli, niechybi we wtorek.

A młynarz na to złym slowem cisnął:
- To przyjdźcie po niedzieli, to się wam wtedy zmieli.

Wdowa Kletowa westchnęła, jak by ją kto mieczem ugodził, i podreptała do swej biednej chatki.

Aż ludziska zaczęli stronić od młynarza i jeden z drugim tak sobie powtarzał:

-Odmłynarzowego mówienia boli jak od uderzenia.

Przykro było żyć człowiekowi bez przyjaźni ludzkiej. Toteż i młynarzowi Sylwestrowi markociło się wielce.

Aż  raz matuli swej tak się użalił:

- Matko, zbrzydła mi już praca, nikt się do mnie nie uśmiechnie, każdy się odwraca...

Spojrzała na synka matula łaskawie, pogładziła go czule po głowie, po rękawie i powiada:

- Żeby cię też ten Nowy Roczek odmienił, syneńku Sylwestreńku, zaraz by było wszystko inaczej. A mieszka ten Nowy Rok za lasem, za górą, za grudniową wichurą... Mieszka w domku małym, co jest w nim okienko-zmienko. A to okienko każdemu inne się widzi. Poszedłbyś tam, zapukał. Jeśli się okienko zlociście rozświeci, wchodź śmiało do środka, będzie Nowy Roczek dla ciebie łaskawy."

Nasza Księgarnia, Warszawa 1983

"O KUCHCIKU, O NADZIEI I O DRZWIACH ZAMKNIĘTYCH" Lucyna Krzemieniecka

Prawdziwa bajka dla prawdziwych księżniczek, zwłaszcza tych grymaszących, troszkę złośliwych i przekornych. Takich co to mają wszystkiego pod dostatkiem, o czym tylko pomyślą to się spełnia. Taki sam świat miodem i czekoladą płynący. Trochę jak u mojej Oli i pewnie większości dziewczynek w tych czasach-:)) Kiedy znów królewska córa wymyśliła nową zachciankę, ojciec nie miał wyjścia tylko musiał to spełnić. Kazał zbudować Niebieski Okręt by wybrać się nim w Daleką Podróż na Zaczarowaną Wyspę. Król Karmelek wezwał również Panią Nadzieję, by towarzyszyła córce w jej niecierpliwości. Kapryśnica jednak wielce Wróżkę obraziła, tak więc mądra Pani Nadzieja postanowiła nauczyć pannicę rozumu. Królewska wyprawa miała być długa i niebezpieczna, a liczne przygody oraz finał pokazały Ślicznotce, że w życiu nie jest najcenniejsze to, co mieści się w kufrach, ale w sercu. Najpiękniejsze wartości czyli dobroć, przyjaźń i miłość zdołają pokonać wszelkie przeciwności losu. Próbuję pokazywać to dzieciom i uczyć na co dzień, zwłaszcza bratnio-siostrzanej solidarności. Kto ma w domu więcej niż jedną pociechę wie jak trudno czasem pogodzić i uspokoić różne indywidualności.

"Była sobie śliczna kraina, zwana Krainą Czekoladowej Rzeki. Nazywała się tak dlatego, że w jednej rzece, zamiast wody, płynęła pyszna, słodka czekolada!

Czekolada ta była zawsze ciepła, tak że wszystkie dzieci z tej szczęśliwej krainy co dzień do tej rzeki przychodziły z różnymi dzbanuszkami i garneczkami i nabierały sobie czekolady, ile chciały. A potem ciągle paluszki oblizywały.

W krainie tej była wieczna wiosna. Było tam pełno ogrodów, w których kwitły najpiękniejsze kwiaty i dojrzewały najśliczniejsze owoce.

Wszystkie domki w tym szczęsłiwym kraju były zrobione z taktury i ozdobione kolorowymi bibułkami.

Krainą tą rządził król Karmelek Wielki I. Mieszkał on w cudownym tekturowym pałacu, wraz ze swoją najmilszą i najukochańszą córeczką, Ślicznotką. Jak przystało na tatusia, opiekować się nią musiał. "

Nasza Księgarnia, Warszawa 1980